Yoko-Kropka, Czerwiec 2008

Warszawa 17-06-2008
Do Pani Krystyny Sroczyńskiej
Droga Pani Krystyno,
Długo zbierałam się, by do Pani napisać. Temat jest dla mnie bardzo trudny.
W naszej ostatniej rozmowie telefonicznej powiedziałam Pani o śmierci Kropki (u Pani nazywała sie Yoko). Obiecałam przesłanie kilku zdjęc, co niniejszym czynię.
Pierwszy raz Kropkę zobaczyliśmy w szpitalu na SGGW. Pojechaliśmy tam obejrzeć postrzelonego psa, dla którego tamtejsi lekarze szukali domu. Okazało sie, że jest to młody haski, pies z dużą potrzeba ruchu – stwierdziliśmy, że nie dla nas. Pan doktor powiedział, że tu jest dużo psów do oddania i że możemy się rozejrzeć.
Kiedy zobaczyliśmy klatkę z Kropką, mój mąż powiedział, że to jest pies o jakim zawsze marzył. Była piekna i do tego bardzo spokojna i tak jakby obojętna, może leniwa…. Leżała w szpitaliku i lizała sobie łapy. Nie zrobiliśmy na niej żadnego wrażenia, ona na nas – ogromne.
Od dawna chcieliśmy wziąć psa, ale wynajmowane mieszkanie w bloku i późne powroty z pracy nam to uniemożliwiały. Teraz od trzech miesięcy mieszkaliśmy w domu pod Warszawą, mieliśmy podwórko i wielką potrzebę dać dom jakiemuś bezdomnemu pieskowi.
Tylko nie mieliśmy pojęcia, że ten piesek będzie taki piękny, cudowny i że w końcu tak bardzo go pokochamy.
Zdecydowaliśmy się od razu. Zaadoptowaliśmy Kropkę i zabraliśmy ją do domu jeszcze w trakcie leczenia. Stwierdziliśmy, że szybciej będzie zdrowiała w domu niż w lecznicy, poza tym mąż bał się, że ktoś nas ubiegnie i zabierze ją.
Na początku swojego pobytu w nowym domu Kropcia była trochę apatyczna, nie
angażowała sie jakby nie traktowała poważnie naszej decyzji, jakby to był kolejny dom przejściowy. Liczyliśmy sie z tym, że będzie potrzebowała czasu na aklimatyzację, w końcu tyle przeszła. Doszło nawet do tego, że trzeciego dnia pobytu u nas, podczas wizyty kontrolnej na SGGW, zaprowadziła nas do swojej dawnej klatki.
Pozwalała sie dotykać, głaskać, przytulać, nie miała z tym problemu. Szybko zaczęła do nas przywiązywac, a my do niej.
Chociaż początki wcale nie były łatwe.
Kropcia miała dysplazję i wstawanie sprawiało jej pewną trudność, goniła naszą kotkę i robiła kupę na posłanie (do tego miała biegunki), zresztą wie Pani o tym, bo dzwoniłam z prośbą o radę. Zdziwiło mnie wtedy, że prosiła mnie Pani, żeby dać jej jeszcze szansę. Przecież ja ani przez chwilę nie pomyślałam, że mogłabym ją oddać. To były problemy - zadania do rozwiązania, a ona była naszym wytęsknionym psem, którego kochaliśmy.
Przeczytaliśmy kilka książek z dziedziny psychologii psów. Okazały się bardzo pomocne, ale w żadnej nie wyjaśniali, dlaczego nasza piesa robi na własne posłanie. Byliśmy stałym bywalcem u pana doktora – Kropcia go uwielbiała, była wyjątkowym pacjentem, pozwalała niemal na wszystko, przytulała sie do niego i nie mogła sie pożegnac.
Wybraliśmy się też po poradę do behawiorysty, w końcu książki dały nam wiele, ale nie odpowiedziały na wszystkie pytania. Pani behaviorystka twierdziła, że to problem medyczny, pan doktor – że behawioralny, a Kropeczka niewiele robiła sobie z tych domysłów, ale tak jakby mimochodem jej stan poprawiał się z tygodnia na tydzien. Teraz witała nas już bardzo wylewnie, aż za bardzo zdaniem specjalistki, przytulała się, bez problemu pozwalała nam wyjeżdżać do pracy samochodem, ale już oddalenie się na nogach bez psa – to był dramat i histeria. Na szczeście rzadko tak wychodziliśmy bez niej.
Syropki, odpowiednia dieta (gotowane w domu jedzenie) i ruch poprawiły stan jej stawów. Wprawdzie nie skakała, ale to w codziennym życiu okazało się dla nas plusem – zamiast obskakiwać na nas na powitanie - przytulała się, nosiła w zębach buty lub zabawki i wydawała cudowne dzwięki radości, takie warczenie – gruchanie. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie słyszeliśmy, byliśmy nią zauroczeni.
Nie przeskakiwała też przez nisko ogrodzone rabatki w ogródku, przez co ocalały nasze kwiatki. Bardzo umiarkowanie kopała, za co też byliśmy wdzięczni.
Kupa na posłaniu zdarzała się już sporadycznie, prawie wcale, a ponieważ była już w formie „brykietu” a nie płynnej mazi, nie było problemu, żeby ją sprzatnać. Zresztą Kropka przestała już kłaśc się na własne odchody, nawet jak zdarzył się jej jakiś „wypadek” na kocyku, po prostu zmieniał miejsce.
Z kotem też został wypracowany kompromis – w domu Kropeczka kota ignorowała, starała się go nie widzieć, a na podwórku zrobiliśmy kocią strefę przy wyjściu z balkonu, gdzie psy nie miały wstępu.
Kropka była psem podwórkowo – domowym. Wymusiła to sytuacja.Żaden pies nie wytrzymałby chyba 8 -10 godzin bez wychodzenia na dwór, a nie można przecież zimą trzymać psa całą noc w ciepłym domu, a rano wyrzucać na mróz. Zapytaliśmy weterynarza o zdanie, a on stwierdził, że z jej włosem nie ma żadnych przeciwwskazan, żeby przebywała na dworze, że może być jej tam nawet lepiej.
Latem nie było problemu, Kropka na początku swego pobytu u nas spała w domu, a kiedy byliśmy w pracy „werandowała” na tarasie. Kiedy jednak nadeszła jesień zaczeliśmy przyzwyczajać ją do budy. Najpierw wstawialiśmy jej tam jedzenie – ale madrala wchodziła, brała miske w zęby i wystawiała sobie na zewnątrz. Dopiero pochwały i pieszczoty zadziałały. Za wejście do budy – 10 minut głaskania, drapkowania i oczywiście chwalenia. Doszło do tego, że kiedy za radą pani behawiorystki postanowiliśmy nie witać się z psem bezpośrednio po powrocie do domu (żeby osłabić jej lęk przed rozstaniami), ona chwilę patrzyła co się dzieje, a potem wskakiwała do budy i czekała na swoje pieszczoty. Nie można było się temu oprzeć i daliśmy sobie spokój z tego typu zasadami. A póznym wieczorem zawsze czekała na kołderce pod drzwiami, aż odprowadzę ją do budy i pogłaszcze. To był taki nasz rytuał – odprowadzenie pieska do łóżka, gdzie oprócz siana musiała być jej poduszka i pluszaki. Bo pluszaki uwielbiała. Mimo że miała ich kilka, potrafiła wykraśc jakies jeszcze z regału.
Cudownym przeżyciem było też karmienie jej zimą.
Dostawała jedzenie dwa razy dziennie: rano przed wyjściem do pracy (7:30) i wieczorem, po spacerze.
Kidy rano przynosiłam jej miskę, uchylałam zimową kotarkę i głaskałam, a ona przez sen się do mnie tak jakoś uśmiechała, budziła się i zabierała do jedzenia. Potem widać była jak wypycha miske nosem na zewnątrz. I spała dalej, w końcu nie musiała rano wstawac. Kiedy braliśmy Kropkę mieliśmy ambicje, żeby była szcześliwym, ale PSEM.
Tylko że z biegiem czasu ona coraz mniej była psem, a wiecej kimś w rodzaju dziecka.
Może to dlatego, że była taka słodka „pierdułka”, o którą trzeba było się tak troszczyć, dbać, żeby kładła się na kołderkę a nie na beton (dysplazja i ryzyko reumatyzmu), czyścić i zakraplać jej oczy (skłonność do zapalenia spojówek), myć jej brzuch (chyba nie dosięgała tam językiem, lizała tylko przednie łapy, początkowo nawet nerwowo), pilnować żeby na spacerze w lesie nie zjadała wszystkiego, co znalazła (pozostałośc po szukaniu pożywienia w bezdomności + wrażliwe jelita + dusza „psa – wąchacza”).
Kropka była bardzo przyjaźnie nastawiona do ludzi i psów. Każdy był jej przyjacielem, a każdego obszczekującego ja burka witał merdając przyjaźnie ogonem. Nie było osoby, która nie uległaby jej urokowi.
W lutym podczas spaceru znaleźliśmy na śniegu chorego, zabiedzonego i zagłodzonego psa. Po różnych perturbacjach, które nie są tu ważne, pies w końcu został u nas.
Został wyleczony i odkarmiony. Początkowo, ze względu na chorobę nowego, psy były od siebie izolowane, widywały się tylko w pewnej odległości. Na początku marca biegały już razem.
Kropcia była zachwycona. Jej nowy towarzysz – Chudi okazał się całkiem zgrabnym rodwailerowatym mieszańcem, nadzwyczaj łagodnym i ugodowym. Od razu przyjał pozycję psa nr 2, zaakceptował, że to Kropka jest księżniczką, że ona była tu pierwsza i ustepował jej na każdym kroku. Za to bawili się jak szaleni.
Kropka dopiero teraz wygladała na szcześliwą. I my się z tego bardzo cieszyliśmy. Już nie leżała na całymi dniami na posłaniu przy drzwiach czekając, aż wrócimy z pracy, nie snuła się znudzona po ogrodzie. Ganiała się z Chudim po podwórku, powalała go na ziemię, potem on ją, razem zaczęli szczekać na inne psy, no i nie „płakała” już kiedy wychodziliśmy do sąsiadów. Psy uczyły się od siebie wzajemnie.
Chudi nauczył ją, że obszczekiwanie przechodniów może byc niezła zabawą, że jak szczekają na ciebie psy sąsiadów, to trzeba też im nawymyślać, a nie odchodzić z podkulonym ogonem, że jak ludzie wychodzą, to jeszcze nie tragedia, trzeba poczekać, to wrócą.
Kropcia z kolei pokazywała mu swoją postawą, że nie ma co bać się kija, szczotki czy podniesionego głosu.
No i psy zaczeły śpiewać jak słuchać było syrene karetki. Tak na dwa głosy, Chudi wysoko, cienko, Kropcia niżej, bardziej stonowanie.
Na początku oczywiście była trochę zazdrosna, zabierała zabawki, zaczęła pilnować jedzenia i jeśc łapczywie, co wcześniej się jej nie zdarzało, ale szybko przekonała się, że Chudi, mimo że dużo sprawniejszy od niej, nie chce podgryźć jej pozycji (przynajmniej na razie), a my też do tego nie dążymy. Zawsze była pierwsza głaskana , pierwsza dostawała miskę, jej dzienne posłanie było bliżej drzwi, no i pilnowaliśmy, żeby psy nie kradły sobie jedzenia. Poza tym Kropeczka wchodziła do domu, czego to Nowy mający prawdopodobnie łancuchową przeszłość bardzo się bał, a my nie zachęcaliśmy go do tego specjalnie dając mu czas na pozbycie się leków.
Kropcia była u nas za krótko. Tylko 9 miesięcy. Miała około 3 lat. To nie jest czas na umieranie. Nie jeśtesmy przygotowani na taką stratę. Nie przewidzieliśmy takiego scenariusza. Zdażyliśmy się dograć, bardzo pokochać, wiele problemów się rozwiazało, a inne zaakceptowaliśmy takimi jakie sa zdając się na czas i teraz mogło byc już tylko dobrze, szczęśliwie. Strasznie nam jej brakuje i nie możemy pogodzic się z tym, że jej już nie ma z nami. Może inaczej byśmy do tego podeszli, gdyby przeżyła z nami kilkanaście lat, albo zabrała ją nam jakaś choroba typu złośliwy, nieuleczalny nowotwór, . Ale nie głupi kleszcz!
Kropka była zabezpieczone antykleszczowo obrożą Kiltix firmy Bayer. Nosiła ja 1,5 miesiąca (miała być skuteczna przez 6 miesięcy, a na pewno przez 4-5). Polecił ją nam i sprzedał lekarz weterynarii, a producent na swojej stronie zachwala, że to najskuteczniejszy środek kleszczobójczy, że jest pewny i skuteczny, że owszem, sporadycznie kleszcze może się przyczepic, ale nie żeruje, a wiec i nie zaraża babeszjoza….. Przecież to sa kłamstwa. Dlaczego nikt nas nie uprzedził, że to tylko środek odstraszajacy, że połowa kleszczy nic sobie z tego nie robi. Dlaczego nie ma tego w ulotce i dlaczego lekarze sprzedając coś takiego nie uprzedzają, że to nie do końca działa. Jak można tak igrać czyimś życiem. Kropka była dużym psem z gęstym futrem, szukanie u niej kleszcza przed opiciem było bardzo trudne.
W piątek 29-go maja Kropka rano nie chciała jeśc, mimo że poprzedniego dnia bawiła się i nie wygladała na chora. Zostawiłam ja w domu z jedzeniem i piciem i pojechałam do pracy. Koło południa zadzwoniłam do lekarza, poradził, żeby po powrocie do domu zmierzyć jej temperaturę. Tylko, że kiedy wróciłam po południu, Kropka nie miał siły wstać i miała już żółtaczkę. Natychmiast pojechaliśmy do lecznicy. Lekarz był zaskoczony tempem rozwoju choroby. Dostała zastrzyki na babeszjozę, leki osłonowe, kroplówki, zrobiliśmy badanie krwi. Na drugi dzień od rana – kroplówki, transfuzja krwi, leki osłonowe i powtórka badan. W niedziele również. Walczyliśmy o nią do końca. Nie mogliśmy uwierzyc, że to się może stać, wiem jak wygląda babeszjoza, przecież sa na nią leki, przecież Kropka była zabezpieczona, leczona, czuwaliśmy przy niej, wypełnialiśmy wszystkie zalecenia lekarza.
W niedzielę było przesilenie. Późnym popołudniem lekarz powiedział, że jej stan ustabilizował się, że musi być cały czas pod kroplówka, ale że możemy zabrać ja na noc do domu. Umówiliśmy się następnego dnia na rano, którego to Kropeczka już nie doczekała.
Umarła trzeciego dnia choroby, w niedzielę wieczorem 1-go czerwca, w Dzień Dziecka.
A my do tej pory nie możemy się z tym pogodzić i nie możemy w to uwierzyć. Robiliśmy wszystko, żeby była z nami jak najdłużej, na pewno dużo dłużej niż te 9 miesięcy. Mieliśmy tyle planów z nia zwiazanych. To lato miało byc dla nas, dzień jest dłuższy, ciepło, wiecej czasu. Mieliśmy jeździć nad wodę, bo pływanie bardzo dobrze robi na stawy, a ona uwielbiała wode. Mieliśmy nadzieje, że Chudiemu też się spodoba...
Jak mogliśmy przegapić kleszcze. Znam kilka psów, które przechodziły babeszjozę (Kropka też miała ją zima) ale żaden nie umarł, przecież są na to leki, wystarczy tylko nie czekać, aż samo przejdzie i pojechać do lekarza.
Dlaczego więc nasza Kropka nie żyje. Mam straszny żal, głównie chyba do siebie, że coś przegapiłam, nie ochroniliśmy jej wystarczająco, uwierzyłam lekarzom i producentom, że ją zawiodłam, a ona tak bardzo mi ufała i powierzyła mi całą siebie. Strasznie mi jej brakuje. Chudi też nie wie co ze sobą zrobić. Oczywiście Pani Krystyno, że go nie oddamy, on również jest członkiem naszej rodziny, ale nie jest w stanie zastąpić nam Kropki.
Bardzo Pani dziekuję, że nam ją Pani powierzyła, że ją Pani razem z innymi osobami uratowała ze schroniska w Sieradzu .
Wiem, że ma Pani wiele psów pod swoją opieką i wielkie dramaty. Robi Pani fantastyczne rzeczy, walczy, a ja nie mogę się pozbierać po stracie Kropki.
Najgorsze jest to, że to co się stało nie moge cofnąc. Niezależnie od tego, co bym nie zrobiła, nic się nie zmienia i nikt nie chce mi oddać mojej Malutkiej.
Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziekuję za wszystko.
Jola A.

Bella-Fela, Marzec 2008




Pani Krystyno,
Felusi już nie ma z nami...odeszła 28 marca o 14,35...
mięsak z przerzutami... tak pusto bez Felusi...
Pamięta Pani? obiecaliśmy jej że pojedzie nad morze...
pojechała ...
ale odeszła za szybko, miejsce nad morzem nadal na Nią czeka...
M ,K S.